Kindercentrum De Es geeft antwoord op drie wel heel erg verschillende uitdagingen: geef vorm aan een vrije school voor de 21e eeuw. Creëer een zaal uit ‘niets’. Integreer een basisschool, een KDV en een BSO. (Budget)ruimte scheppen: voor een pedagogisch noodzakelijke, maar ongefinancierde gemeenschappelijke zaal. Ontwerpen: lagere verdiepingshoogte, centrale hal, lokalen hangend boven het publiek. Én een zeer zorgvuldige keuze van de afwerking: lang niet alles doen, maar dat wát je doet met grote kwaliteit. En onderhoudsarm, ook dat geeft financiële ruimte.Een pasgeborene vraagt hele andere kwaliteiten van zijn omgeving dan een scholier. Een leraar heeft een andere kijk op het lokaal dan zijn leerlingen. Kinderen: met 6 verdubbeld in lengte en rijp om te leren. Met 12 al erg wakker en op weg naar de wereld.

Eenheid in vormgevingsprincipes en materiaal brengt hier harmonie. Expliciete oriëntatie op de blik van het kind maakt het verschil. Van warmere kleuren, meer zon en meer beslotenheid naar koelere kleuren, westenlicht en een open zicht op de wereld. Een gescheiden blikveld in de wanden voor leerkrachten en kinderen (prikbordlambrisering).
Impliciet vertolkt het de antroposofische visie op de groei van de mens, zonder een beroep te doen op de traditionele verbeelding ervan.

‘Kinderen groeien van het horzontale naar het verticale’. Van liggend kijken, groeien ze naar kruipen. Van de handen uitgestrekt omhoog, naar zelfbewust met de blik vooruit de wereld in.
Kinderen komen in het kindercentrum als ze nog volledig omarmd moeten worden, maar tegen de tijd dat ze 12 zijn en rijp zijn om een stap verder te gaan moeten ze ook de ruimte krijgen om zelfstandig te worden. Zich los te maken van onze meest directe zorg.
De hoofdentree opent op een grote inpandige hal met vier ‘hemellicht’ koepels. De kinderen van klas 1 tot en met 6 stromen er dwars doorheen, de trap op naar hun lokalen. Aan de hal links de grote zaal met zwevende dansvloer. De kleuters komen met hun ouders door de eigen achteringang en hebben lokalen openend op de tuin. De keuken verbindt school en opvang. De inpandige speelhal voor het KDV krijgt toch daglicht door ‘solar tubes’.

Hoe schep je ruimte voor een pedagogisch noodzakelijke, maar totaal ongefinancierde gemeenschappelijke zaal? Door ‘zuinig’ ontwerpen: lagere verdiepingshoogten, een centrale hal i.p.v. gangen, lokalen hangend boven het publiek. Én door een zeer zorgvuldige keuze van de afwerking: werk veel gewoon niet af, maar werk dat wat je doet af met zeer grote kwaliteit. Mooi, duurzaam en onderhoudsarm. Ook dat geeft financiële ruimte.
Als een gastvrouw met uitgestoken hand komt de binnenwand ons buiten al tegemoet. Verdiepinghoge plantenrekken vormen een met de seizoenen meebewegende ‘groene’ zonwering en sluiten aan bij de hoge bomen aan de overkant. Beneden bieden ze de kinderen rustbankjes in hun schaduw. De stenige vloer van het plein loopt door tot in het hart van het gebouw. Daar blikken we, zonovergoten, recht naar de wijde hemel.